ช่วงนี้ไม่ได้เขียนบทความแบบยาวๆ ยากๆ เป็นทางการ

เลยเนอะ

วันหนึ่ง Lugy แวะไปเจอปัญหาที่พบบ่อยในการคิดเรื่อง

สำหรับการ์ตูน เห็นว่ามีประโยชน์ดีเลยยกมาเป็น

บทความสั้นๆ เข้าใจง่ายๆ คั่นเวลาพวกบทความยาวๆ

แบบที่เคยเขียนมาบ้าง

บทความที่ผ่านมา ค่อนข้างเป็นระดับ Advance

แต่บทความนี้จะเป็นเทคนิกง่ายๆ สั้นๆ ได้ใจความ

พร้อมตัวอย่าง นำไปใช้จริงได้เลย

ถามมา......

 "หลายครั้งเราต้องการจะคิดเรื่องขึ้นมาเรื่องหนึ่งแต่

พอขียนไปได้สักพักเราก็เหมือนวกกลับมาที่เดิมเราควร

จะทำอย่างไรดีใหรู้สึกว่า มันไม่น่าเบื่อ และไม่วกไปวนมา

ช่วยแนะนำด้วยค่ะ "

ตอบไป.....

เอาแบบพื้นฐาน และแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างรวดเร็ว

เราต้องหัดวางโครงเรื่องก่อน ไม่ใช่เขียนเรื่องไปเรื่อยๆ

ให้กำหนดก่อนว่าเราจะให้การ์ตูนจบในกี่หน้า ต้องกำหนด

ให้ได้ 4 หน้า / 8 หน้า / 15 หน้า / 30 หน้า / 50 หน้า

จะกี่หน้าก็จัดไป แล้วแบ่งจำนวนหน้าของเราออก

เป็น 4 ช่วง คร่าวๆ ดังนี้

ช่วงที่ 1 คือ ช่วงเกริ่นตัวละคร ให้คนอ่านรู้ว่าใคร

ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ทำไปทำไม ค้นหาอะไรอยู่

ตัวอย่าง : กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กเลี้ยงแกะที่ชอบพูดโกหก

ชาวบ้านว่าหมาป่ามากินแกะ ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อน

แต่เด็กเลี้ยงแกะไม่สำนึก กลับรู้สึกสนุกที่ได้ทำ

ช่วงที่ 2 คือ ช่วงปมปัญหา เป็นช่วงที่ยกประเด็นปัญหา

ที่คนเขียนต้องการจะสื่อมาพูด ถ้ายังเริ่มต้นก็เอา

สัก 1 ปัญหาก่อน แต่ถ้าชำนาญก็ใส่หลายๆปัญหา

จะเพิ่มความเข้มข้นขึ้นได้มาก

ตัวอย่าง : วันหนึ่ง หมาป่ามากินแกะจริงๆ เด็กน้อย

พยายามเรียกร้องให้ชาวบ้านช่วย แต่ชาวบ้านไม่ช่วย

ช่วงที่ 3 คือ ช่วง Climax เป็นช่วงที่แสดงวิธีการแก้

ปัญหาของตัวละคร และแสดงผลหลังจากแก้ปัญหาไป

แล้วว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร โดยมากช่วงนี้จะต้องมี

ฉากโชว์ ที่รุนแรง สวยงาม หรือ ประทับใจที่สุด

ตัวย่าง : แกะถูกหมาป่ากินเรียบ นึกเสียใจว่าจะ

ไม่ทำอีก (ฉาก Climax โชว์ความโหดร้ายของหมาป่า

ความเจ็บปวดของแกะ และความเสียใจของเด็กน้อย

ตามด้วยชาวบ้านรุมกระทืบก็ได้)

ช่วงที่ 4 คือ ช่วงตอนจบ เป็นช่วงที่แสดงถึงผลการ

เคลียร์ปัญหาต่างๆในเรื่องให้หมด เป็นตอนปลอบใจ

คนอ่าน ทำให้คนอ่านรู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอ

เหตุการณ์ Climax ที่หนักๆ

ตัวอย่าง : เด็กน้อยกลับใจ ไม่พูดโกหกอีกเลย (เคลียร์

ปมปัญหาทั้งหมด และปลอบใจคนอ่านว่าเด็กน้อย

กลับใจแล้ว จะไม่พูดโกหกจนหมาป่ากินแกะหมดอีก)

โดยพื้นฐานเรื่องราวจะวนอยู่ใน 4 ช่วงนี้ ถ้าเขียนเป็น

เรื่องยาวๆ ก็คือ พอจบ 4 ช่วงนี้ ก็ขึ้น 4 ช่วงใหม่

ไปเรื่อยๆ คนอ่านจะติดตามวิธีแก้ปัญหาของตัวละคร

และไม่ทำให้เนื้อเรื่องเราอีรุงตุงนัง

ในกรณีที่เรื่องยาวๆมากๆ เช่น การ์ตูนที่มีจำนวนหน้า

 50 - 100 หน้า จำนวนของ 4 ช่วงนี้จะต้องถูกซอยย่อย

อยู่ใน 4 ช่วงใหญ่อีกทีนึง ภาษาภาพยนตร์เรียกว่าการใส่

Subplot ซับพล็อตใช้เพื่อเพิ่มความเข้มข้นของเรื่อง

แต่มันค่อนข้างจะยาก ก็เลยยังไม่แนะนำให้

ข้ามขั้นมาใช้ซับพล็อตถ้ายังเขียนระดับเรื่องสั้นให้

สนุกไม่ได้

อนึ่ง การวางโครงเรื่องอาจทำลายกฏ 4 ข้อ นี้ได้

ถ้าเขียนชำนาญแล้วจะพลิกแพลงได้ ไม่แนะนำให้

พลิกแพลงถ้ายังไม่ชำนาญ

และที่สำคัญจะให้เรื่องของการ์ตูนสนุก น่าสนใจ

สำหรับคนอ่านการ์ตูน คาแร็กเตอร์ตัวเอกควรจะ

เป็นลักษณะที่คนการ์ตูนชอบอ่าน ให้หาข้อมูล

คาแร็กเตอร์ที่เป็นที่นิยมในหมู่คนอ่านการ์ตูน

(นี่คือส่วนที่การ์ตูนต่างจากภาพยนตร์)

วันนี้เวลามีไม่มาก อัพแค่นี้ก่อนแล้วอาจจะมา

EDIT รายละเอียดเพิ่มเติมนะ

edit @ 30 Mar 2008 00:16:56 by Lugy