สวัสดีค่ะ

คราวที่แล้วเรากล่าวถึงการออกแบบเนื้อเรื่องตามวัยและเพศของกลุ่มผู้อ่าน

วันนี้เราจะกล่าวถึง ปัจจัยที่เราต้องคำนึงข้อที่ 2 คือ "กลุ่มผู้อ่านของนิตยสาร

ที่เราจะลงการ์ตูนนั้นเป็นนิตยสารสำหรับกลุ่มเป้าหมายเฉพาะทางเรื่องใด"

เช่น การ์ตูนที่จะลงนิตยสารแฟชั่น ก็ต้องทำให้การ์ตูนถูกใจคอแฟชั่น

ซึ่งกรณีนี้นักเขียนที่ไม่มีเซ้นส์ทางแฟชั่นก็จะหมดสิทธิ์ทันที

ผู้เขียนการ์ตูนไม่น้อยเลยที่คิดว่าเมื่อเราวาดการ์ตูนเป็น เราก็น่าจะวาดลง

นิตยสารอะไรก็ได้ ขอให้ได้ลงไว้ก่อนเป็นอันดี ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว

พวกเขาลืมคำนึงถึงเรื่องไสตล์การ์ตูนของตนเองว่าเหมาะสมกับนิตยสารนั้น

หรือไม่ ผู้เขียนการ์ตูนที่ขาดประสบการณ์จะไม่รู้ว่าตนเองถนัดไสตล์อะไร

ทำให้ความเสี่ยงที่การ์ตูนนั้นจะไม่เป็นที่ยอมรับของผู้อ่าน

นอกจากนี้กองบรรณาธิการไม่น้อยเลยเช่นกันที่ไม่ได้คำนึงถึงกลุ่ม

เป้าหมายของตนอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วเลือกการ์ตูนลงเพียงเพราะ

คิดว่าภาพสวย หรือพออ่านได้รู้เรื่อง โดยไม่ได้พิจารณาว่าการ์ตูนเรื่องนั้น

จะเป็นที่ชื่นชอบของกลุ่มผู้อ่านนิตยสารหรือไม่ และทำให้ส่งผลต่อ

ภาพลักษณ์ของนิตยสารอีกด้วย

กองบรรณาธิการนิตยสารไม่ควรมองข้ามอิทธิพลของสื่อการ์ตูน

เนื่องจากการ์ตูนในนิตยสาร เปรียบเสมือนการสร้าง "มัสคอต" ซึ่งเป็น

ตัวแทนของภาพลักษณ์นิตยสารนั้นๆให้ผู้อ่านจดจำ เพราะว่า

การ์ตูนเป็นสื่อที่จดจำง่ายมากกว่าตัวอักษร เพียงแค่กวาดสายตาไม่ถึงวิ

ผู้อ่านก็อาจจำการ์ตูนนั้นได้ทันที และพวกเค้าก็จะเริ่มเชื่อมโยง

ระหว่างภาพลักษณ์ของการ์ตูนกับภาพลักษณ์ของนิตยสาร

ดังนั้นภาพลักษณ์ของการ์ตูนกับภาพลักษณ์ของนิตยสารจะต้อง

ไปด้วยกันได้

ยกตัวอย่าง เช่น นิตยสารหมากรุก ก็ควรลงการ์ตูนที่มีเนื้อเรื่อง

เกี่ยวกับหมากรุก และจะต้องวางแผนออกแบบให้ผู้เล่นหมากรุก

ชื่นชอบการ์ตูนของเราให้ได้ หากผู้เขียนขาดความลึกซึ้งใน

วิถีของนักเล่นหมากรุก จะทำให้ถ่ายทอดเรื่องออกมาไม่ตรงใจ

กลุ่มเป้าหมายเท่าที่ควร "เวลาเล่นหมากรุกกันมันไม่ใช่แบบนี้

ซะหน่อย ไม่สมจริงเลย" ถ้าผู้อ่านเกิดความรู้สึกเช่นนี้เป็นจำนวนมาก

นั่นหมายความว่าเราทำการบ้านข้อมูลกลุ่มผู้อ่านล้มเหลวเสียแล้ว

ถ้าไม่มั่นใจหรือไม่สามารถชอบในสิ่งที่กลุ่มผู้อ่านนิตยสารนั้นชอบได้

เช่น ไม่สามารถชอบเรื่องเกย์ ในนิตยสารเกย์ได้ ให้หลีกเลี่ยง

การลงนิตยสารนั้น อย่าฝืนให้ชอบ จะทำให้ถ่ายทอดเรื่องออกมาไม่ดี

นิตยสารเกม

โดยมากกลุ่มผู้อ่านที่ชอบเล่นเกมจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่อาจออกแบบ

ให้โดนทั้งคนอ่านชาย หญิง ก็ได้ ยิ่งยุคของเกมช่วงหลังๆ โลกของ

เกมก็มิใช่จำกัดอยู่แต่ในโลกของชายหนุ่มอย่างเดียวอีกต่อไป

แถมโลกเรายังร้อนขึ้นทุกวันส่งผลให้เกิดปรากฎการณ์เหล่าชายหนุ่ม

ที่คลั่งไคล้ความน่ารัก หวานแหวว เปรี้ยวจี๊ดของตัวละครสาวน้อย

ที่แสนน่ารักสุดขั้วอีกตะหาก จะเลือกออกแบบเรื่องที่เกี่ยวกับเกม

แนวไหนก็ได้ จะเป็นแนวเล่าเรื่องคนเล่น หรือแนวเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ในเกมก็ไม่ว่ากันที่สำคัญ คือ ควรเป็นการ์ตูนที่ "อ่านง่าย" และ

"เบาสมอง" พยายามหลีกเลี่ยงการ์ตูน "ดราม่า" เกินพอดี ที่ยุยง

ให้ผู้อ่านเครียด ต่อมน้ำตาแตก เพราะมันไม่เวิร์กกับนิตยสารเกม

ที่มีภาพลักษณ์ของความสนุกสนานอย่างแรง อาจจะสามารถ

เข้าโหมด "สวย เท่ห์ เก๋ หล่อ เร้าใจ" ได้ แต่ขอให้คงคอนเซปต์ของ

ความร่าเริงแจ่มใสเอาไว้เป็นอันดี ขืนเผลอเขียนการ์ตูนแนว

อภิมหา "Abstract" (นามธรรม) ลงไป การ์ตูนเราคงถูกโลกลืม

อยู่อย่างนั้นแหงแซะ นิตยสารเกมใครอยากจะอ่านเรื่องเครียดเล่า

เกมมีไว้เล่นให้สนุกนา

นอกจากนี้อย่าลืมขยันเก็บข้อมูลเกี่ยวกับเกมเสมอ ผู้อ่านจะ

ยอมรับการ์ตูนที่อ่านแล้วรู้สึกว่า "เป็นพวกเดียวกัน" ยิ่งผู้เขียน

มีความอินเทรนด์เรื่องเกมมากเพียงใดยิ่งเขียนได้ตรงใจผู้อ่านมาก

เท่านั้น

กลุ่มผู้คลั่งไคล้เกมในปัจจุบัน มีไม่น้อยเลยที่หลงใหลสิ่งที่เรียกว่า

"โมเอะ" คำนี้มาจากญี่ปุ่นใช้กับ "ความรู้สึกที่ลุกไหม้ ไปกับความ

น่ารักสุดขั้วของสาวน้อย" ซึ่งเป็นสิ่งที่ผลักดันการตลาดมาก

อาจบอกได้ว่าผู้ที่ออกแบบตัวละครได้ "โมเอะ"สุดๆ

จะได้เปรียบในยุคนี้เลยทีเดียว

รายละเอียดเกี่ยวกับยุทธวิธีการออกแบบให้ "โมเอะ"จะกล่าวถึงในภายหลัง

นิตยสารอะนิเมชั่น

เป็นนิตยสารที่มีกลุ่มผู้อ่าน "เชี่ยวชาญในการอ่านหรือดูการ์ตูน" พวกเขา

จะติดตามข่าวสารเกี่ยวกับวงการการ์ตูนเป็นประจำ และมีเซ้นส์ทางการ์ตูน

ที่เหนือชั้นกว่ากลุ่มผู้อ่านทั่วไปมาก เนื่องจากการ์ตูนคอมมิคที่ถูกนำมาทำ

เป็นอะนิเมชั่นมักจะเป็นการ์ตูนที่ได้รับการการันตีทางด้านคุณภาพอยู่แล้ว

นอกจากนี้ยังได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติม และวางแผนทางการตลาดอย่าง

รอบคอบ เนื่องจากการทำอะนิเมชั่นมีต้นทุนที่แพงมากเลยทีเดียว

ดังนั้นสาวกผู้เสพอะนิเมอย่างเป็นนิจ จึงมักมีรสนิยมที่สูง และมีสายตา

ที่วิเคราะห์คุณภาพของเนื้อเรื่องได้เป็นอย่างดี ผู้ที่จะเขียนการ์ตูนลงนิตยสาร

อะนิเมชั่นจะต้องมีความรู้เรื่องกระแสการ์ตูนที่เป็นที่นิยมอย่างอินเทรนด์

ติดตามข่าวสารและออกแบบเรื่องและภาพให้เหมาะสมกับยุคสมัยของ

อะนิเมนั้นๆ ในปัจจุบันนี้จะเป็นที่รู้ๆกันว่ากลุ่มบุคคลที่นิยมอะนิเมชนิด

คลั่งไคล้ในบ้านเรา คือ กลุ่มโอตาคุ นั่นเอง ถ้าไม่สามารถออกแบบให้

โอตาคุชอบได้ การ์ตูนของเราในนิตยสารอะนิเมชั่นก็แทบจะถูกเมินเลย

ทีเดียว

การ์ตูนที่เหมาะสมจะลงนิตยสารอะนิเมชั่นจะคล้ายกับการ์ตูนที่เหมาะ

จะลงนิตยสารเกม ในเรื่องต้องเน้นที่ "ความเบาสมอง" เพราะจะทำให้

ภาพลักษณ์ของนิตยสารดูมีความ "สนุกสนาน" บันเทิงใจ

และความ "โมเอะ" ก็ยังคงเป็นสิ่งที่ได้เปรียบมากในการวาดการ์ตูนสำหรับ

นิตยสารที่มีกลุ่มผู้อ่าน "โอตาคุ" ดังเช่น นิตยสารเกม และ อะนิเม เลยทีเดียว

นอกจากนี้ลายเส้นยังมีอิทธิพลมากในนิตยสารอะนิเมชั่นอีกด้วย เพราะกลุ่ม

ผู้อ่านที่ชื่นชอบอะนิเมชั่นมากกว่าคอมมิค มักจะมีรสนิยมทางด้าน "ภาพ" สูง

ลายเส้นที่สวยจะได้เปรียบมากในนิตยสารนี้

นิตยสารอินดี้

เคยมีครั้งนึงที่นิตยสารแนวอินดี้บูมถึงขีดสุด ซึ่งส่งผลให้วงการการ์ตูนใน

บ้านเราได้รับอิทธิพลไปตามๆกันกับการ์ตูนแนวอินดี้ที่ไม่เน้นลายเส้น แต่เน้น

ที่แนวคิดและปรัชญา !! นิตยสารอินดี้จะหยิบเรื่องต่างๆในชีวิตประจำวันที่คนเรา

มักมองข้ามไปมาเล่าสู่กันฟังเพื่อให้ได้ข้อคิดในการดำรงชีวิต และสนับสนุนไอเดีย

ที่สร้างสรรค์และแหวกแนวอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัวที่แหวกแนว หรือ

การประดิษฐ์ของด้วยไอเดีย ดังนั้นการ์ตูนที่ลงในนิตยสารอินดี้จะมีการ

เล่าเรื่องที่เป็นรูปแบบเฉพาะตัวของคนเขียน ไม่มีรูปแบบแน่นอนอย่างมังกะ

ไม่มีการออกแบบล้ายเส้นในลักษณะที่การ์ตูนเชิงพาณิชย์จะทำกัน

และเนื้อเรื่องอาจมีความเป็นนามธรรม หรือเล่าเรื่องแปลกๆที่ตีความได้หลายแบบ

กลุ่มผู้อ่านนิตยสารอินดี้ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ที่มีความสนใจกับรูปแบบใหม่ๆที่มี

เอกลักษณ์เป็นของตนเองอย่างมาก ภาษาชาวบ้านเรียกว่า "เด็กแนว" พวกเขา

จะชื่นชอบกับงานที่ดูเป็นตัวของตัวเอง ดังนั้นคนที่ลายเส้น"ญี่ปุ่นจ๋า" มักจะถูก

มองจากกลุ่มผู้อ่านนี้ด้วยความอคติก่อนเรื่องอื่น แต่ถึงอย่างไรพวกเขาจะตัดสิน

ว่าพวกเขาจะชอบหรือไม่ ที่ "แนวคิดและปรัชญา"ในการ์ตูนนั้นๆ

การ์ตูนนิตยสารอินดี้เป็นการ์ตูนที่เขียนด้วยความสบายใจ เพราะไม่ต้อง

วางแผนทางด้านการตลาดมากนัก แค่แสดงความ "แนว" ของเราออกมา

พร้อมข้อคิดเจ๋งๆจี๊ดๆก็เพียงพอแล้ว

นิตยสารแฟชั่น

แบ่งเป็นนิตยสารแฟชั่นสำหรับวัยรุ่น สำหรับผู้หญิง และผู้ชาย แม้จะแบ่งย่อย

ได้หลายประเภท แต่สิ่งที่เหมือนกันสำหรับนิตยสารแฟชั่น คือ กลุ่มคนอ่านนิตยสาร

แฟชั่นจะมีความสนใจที่จะทำให้ตัวเองเป็นที่ชื่นชมในสังคม พวกเขาจะใฝ่หาสิ่งต่างๆ

ที่สังคมยอมรับให้กับตนเอง เช่น ข่าวสารที่ทันสมัย การแต่งตัวที่สังคมชื่นชมยอมรับ

เทคนิกและวิธีการที่จะทำให้ตัวเอง ดูดี กิ๊บเก๋ เท่ห์สุดๆ ในหมู่เพื่อน

การ์ตูนที่เหมาะสมจะลงนิตยสารแฟชั่น ควรจะเป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

สิ่งที่พวกเขาสนใจ แฟชั่นที่ดูดี เทคนิกการดูแลตัวเองให้งดงาม หรืออาจเป็นเรื่อง

ที่ให้ความรู้และข้อคิดที่เหมาะสมกับวัยและเพศของกลุ่มผู้อ่าน เช่น ถ้าเป็นนิตยสาร

วัยรุ่นหญิง อาจจะเป็นการ์ตูนกุ๊กๆกิ๊กๆในวัยเรียนเกี่ยวกับความรัก ก็ได้ สิ่งที่สำคัญ

ของการทำการ์ตูนลงนิตยสารแฟชั่น คือ ภาพควรจะออกมาสวย น่ารัก เท่ห์ ทันสมัย

ถึงจะเป็นที่นิยม ถึงแม้จะเป็นการ์ตูนตลก อย่างน้อยภาพก็ควรจะสะอาด และดูน่ารัก

การ์ตูนที่ลงนิตยสารแฟชั่นอาจมีความเป็นดราม่า แต่ควรเล่าเรื่องให้อ่านรู้เรื่อง

เข้าใจง่าย ไม่ควรเล่าแบบ Abstract มากเกินไป เพราะต้องคำนึงว่ากลุ่มผู้อ่านนิตยสาร

แฟชั่นบางส่วนก็ไม่ใช่คอการ์ตูนแต่เพียงอย่างเดียว

การ์ตูนแนวที่ได้รับความนิยมอย่างมากในนิตยสารแฟชั่นจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก

เพราะกลุ่มผู้อ่านนิตยสารแฟชั่นจะสนใจเรื่องของเพศตรงข้าม

ถ้าเป็นนิตยสารแฟชั่นสำหรับรุ่นผู้ใหญ่(มากๆ) พวกเค้าจะไม่ชื่นชอบการ์ตูนไสตล์ญี่ปุ่น

ที่ดำเนินเรื่องหลายหน้าเท่าไรนัก แต่จะชื่นชอบการ์ตูนประเภทแก๊กตลกช่องเดียว

หรือ 3-4 ช่องจบมากกว่า

นิตยสารวิชาชีพเฉพาะทาง

เช่น นิตยสารการเรือน นิตยสารดนตรี นิตยสารการเมือง นิตยสารคณิตศาสตร์

นิตยสารกีฬา นิตยสารสุขภาพ นิตยสารสัตว์เลี้ยง ฯลฯ เป็นนิตยสารที่เจาะจง

กลุ่มผู้อ่านที่มีความสนใจในเรื่องนั้นๆโดยเฉพาะ การ์ตูนที่เหมาะสมที่จะลงนิตยสาร

ประเภทนี้ ได้แก่ การ์ตูนแก๊กล้อเลียน และการ์ตูนดราม่าเชิงสารคดี ที่มีเนื้อหาอยู่

ในความสนใจของกลุ่มผู้อ่านนั้นๆ เช่น นิตยสารดนตรี ก็จะเป็นการ์ตูนเกี่ยวกับ

ชีวประวัตินักดนตรีเป็นต้น

กลุ่มคนอ่านนี้จะให้ความสนใจกับเนื้อหาความรู้จากการ์ตูนมากกว่าเรื่องลายเส้น

ขอเพียงวาดให้อ่านเข้าใจง่าย และรู้เรื่อง ก็พอแล้วล่ะ

นิตยสารการ์ตูน

ให้พิจารณาว่านิตยสารนั้นๆเน้นกลุ่มผู้อ่านวัยใด มีความสนใจในเรื่องอะไร

ถ้าเป็นนิตยสารการ์ตูนไทยสำหรับเด็กและวัยรุ่น ให้พิจารณาการ์ตูนตามปัจจัย

ทางด้านความชอบตามวัยดังที่กล่าวไปในบทที่แล้ว

นอกจากนี้กองบรรณาธิการจะต้องพิจารณาจัดสัดส่วนที่เหมาะสมให้กับนิตยสาร

การ์ตูนของตัวเองด้วย ในนิตยสารการ์ตูนสำหรับเด็กและวัยรุ่น ควรจะมีแนวเรื่อง

เหล่านี้รวมอยู่ในนิตยสารเดียวกัน ได้แก่

1.การ์ตูนโชเน็น (แอ็คชั่น - ตลก - ตัวเอกเป็นเด็กไม่เกิน ม.ปลาย)

2.การ์ตูนแอ็คชั่น - ตลก หรือ แนวสืบสวน ลึบลับ สำหรับวัยรุ่น

3.การ์ตูนรัก - ตลก สำหรับวัยรุ่น

4.การ์ตูนกีฬา (เด็ก - วัยรุ่น)

5.การ์ตูนแฟนตาซีสำหรับเด็ก - วัยรุ่น (เน้นผจญภัยอย่างสนุกสนานและเร้าใจ

มากกว่าเน้นดราม่า)

สัดส่วนเหล่านี้เป็นสัดส่วนที่เป็นที่นิยมสำหรับนิตยสารการ์ตูนสำหรับเด็ก - วัยรุ่น

และอย่าลืมเด็ดขาดว่านิตยสารการ์ตูนสำหรับเด็ก - วัยรุ่น จะต้องไม่ทำให้มีความ

ดราม่ามากเกินไป ควรทำให้อ่านง่าย โดยเฉพาะต้องไม่ลืมใส่ "ตลก" ลงไปใน

การ์ตูนด้วยเสมอ

กองบรรณาธิการต้องพึงระวังที่นักเขียนจะลืมว่ากำลังวาดให้เด็กอ่านไม่ใช่ตัวเองอ่าน

เพราะอาจจะทำให้เนื้อเรื่องออกมาออกทะเล หรือกลายเป็นเน้นเรื่องเครียดได้

กองบรรณาธิการนิตยสารจะต้องคำนึงว่าในยุคปัจจุบันนี้ผู้อ่านการ์ตูนมักจะเป็น

เด็ก - วัยรุ่น - ผู้ใหญ่ตอนต้น ดังนั้นไม่ควรทำนิตยสารการ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่ เพราะ

กลุ่มผู้อ่านมีน้อยเกินไป

ควรตระหนักว่า แม้งานเขียนของนักเขียนจะดีเพียงไร ก็ไม่ควรคำนึงแต่เรื่อง

คุณภาพของงาน แต่ต้องคำนึงด้วยว่าเรื่องนั้นอยู่ในแนวที่ผู้อ่านนิตยสารการ์ตูน

เด็ก - วัยรุ่น สนใจ 5 ข้อที่กล่าวมาข้างต้นหรือไม่

สุดท้ายนี้ เกี่ยวกับการออกแบบเรื่องให้ตรงกับความต้องการของกลุ่มเป้าหมาย

ควรวางแผนและประสานงานกันเป็นทีม ทั้งนักเขียน ผู้ดูแล และกองบรรณาธิการ

เพื่อประเมินว่าการ์ตูนที่ลงในนิตยสารนั้นตรงต่อความต้องการของกลุ่มผู้อ่าน

และช่วยส่งเสริมยอดขาย หรือ ภาพลักษณ์ของนิตยสารหรือไม่ ถ้าประสบ

ความสำเร็จในการ "ปั้น" การ์ตูนนั้นๆ จะทำให้เกิดผลประโยชน์สูงสุดในการลงทุน

เพื่อผลิตสื่อศิลปะบันเทิงเชิงพาณิชย์ที่เรียกว่า"การ์ตูน"