สวัสดีค่ะ นี่เป็นหัวข้อแรกที่ประเดิมของบล็อค comics director แห่งนี้

ว่าด้วยการ "ออกแบบเรื่อง"สำหรับการวาดการ์ตูนนั้น "ออกแบบเรื่องดีมีชัย

ไปกว่าครึ่ง" แม้ว่าอาจจะเขียนภาพไม่เข้าขั้นแต่การ์ตูนเรื่องนั้นๆก็จะเป็นที่

จับตามองทันที เช่น การ์ตูนเกี่ยวกับการทำอาหารไทยย่อมเป็นที่น่าจับตา

มองมากการออกแบบเรื่องการ์ตูนสำหรับลงนิตยสารในไทยเราจะต้อง

คำนึงถึงเรื่องดังนี้

1. กลุ่มผู้อ่านของนิตยสารที่การ์ตูนของเราจะลง

อยู่ในช่วงอายุเท่าไร เพศอะไร ?

1.1 กลุ่มเด็กอายุ 12 ปี ลงไป

ถ้าเป็นเด็กผู้ชายพวกเขาชอบการ์ตูนแนวเด็กผู้ชาย หรือที่เรียกว่าแนว

"โชเน็น" ประกอบด้วยเรื่องราวที่เกี่ยวกับความพยายาม และการต่อสู้

พิทักษ์เหล่าร้าย เรื่องราวมิตรภาพ ตัวเอกของเรื่องจะต้องเป็นคนที่

เข้าใจง่ายไม่ควรเป็นคนที่ซีเรียส หรือ เก็บกด ไม่เปิดเผย ควรที่จะ

สามารถร่าเริงได้ ที่สำคัญ การ์ตูนเด็กผู้ชายจะต้องมีการต่อสู้ที่ดุเดือด

เร้าใจ แต่ไม่ต้องใช้ภาพโหดร้ายขนาดไส้ทะลัก และต้องมีมุขตลก

แทรกตลอดเพื่อลดความเครียดตามท้องเรื่องและทำให้เข้าใจง่าย

ประเด็นที่หยิบมาเล่าเรื่องควรเป็นประเด็นที่เด็กๆสามารถเคยพบเจอ

มาก่อน เช่น ความอยากเก่ง ความรู้สึกอึดอัดที่มีต่อผู้ใหญ่ ความอยาก

ผจญภัยและต้องผูกปมเรื่องไม่ซับซ้อนเกินไป ให้อาศัยการ

"หักมุมของเรื่อง" เอาจะดีกว่าการอธิบายหรือพรรณนา

ด้วยดราม่ายากๆหรือการเล่าแบบนามธรรม เพราะเด็กจะไม่เข้าใจ

และเบื่อได้ ถ้าจะให้ประสบความสำเร็จง่ายให้เลือกเขียนเป็นเรื่องจบ

ในตอน และควรทำอารมณ์ในเรื่องให้มีความรู้สึกเกินพอดี เช่น

ดีใจมาก เสียใจมาก เด็กๆจะรับรู้ความรู้สึกของการ์ตูนได้ง่ายขึ้น

ถ้าเป็นเด็กผุ้หญิงโดยปกติจะอ่านการ์ตูนน้อยกว่าเด็กผู้ชาย และ

ส่วนมากการ์ตูนที่เด็กผู้หญิงชอบจะมีเด็กผู้ชายและ โอตาคุบางคน

ชอบด้วย เช่น การ์ตูนแนวสาวน้อยผู้พิทักษ์ความยุติธรรม

โครงเรื่องจะออกแบบมาลักษณะเดียวกับการ์ตูนเด็กที่กล่าวไว้

ข้างต้น คือ ต้องหยิบประเด็นที่เด็กๆกำลังสัมผัสอยู่มา

ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงอาจใช้ประเด็นเรื่องความรัก ความน่ารัก

การช่วยเหลือคนอื่น มิตรภาพระหว่างเพื่อน การ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิง

จะต้องมีการออกแบบคาแร็กเตอร์ที่น่ารักและถูกใจเด็กผู้หญิงด้วย

เพราะเด็กผู้หญิงจะใส่ใจกับความน่ารักเสมอ

ดังนั้นถ้าจะออกแบบเรื่องให้ถูกใจเด็กๆทุกคน จะต้องค้นคว้าและ

สวมจิตวิญญาณสมัยเด็ก ว่าเราเคยสนใจเรื่องอะไรบ้าง

- ชีวิตในห้องเรียน ความสัมพันธ์กับเพื่อน ความรู้สึกต่ออาจารย์

- ความอยากรู้อยากเห็น การฝันถึงโลกที่น่าสนุก การผจญภัย

"ถ้ามีหุ่นยักษ์มารับเราออกไปจากห้องเรียนก็คงดี"

- ความรู้สึกต่อต้านผู้ใหญ่ในสายตาเด็กๆ "ผู้ใหญ่น่ะ หัวแข็ง

ไม่เข้าใจเราเลย ขี้บ่นด้วย แต่บางคนก็ใจดี"

- ความรู้สึกว่าอยากเก่ง อยากเหาะได้ อยากแปลงร่างแล้วเก่งขึ้น

หรือมีอภินิหาร ชดเชยความรู้สึกที่ทำหลายๆสิ่ง

ไม่ได้ในโลกจริงเพราะอายุยังน้อย การที่พวกเขาอ่านการ์ตูน

พวกเขาจะมีกำลังใจมากขึ้นที่จะพยายามในสิ่งต่างๆ

เป็นลักษณะของการ์ตูนฮีโร่

- เด็กๆชอบเรื่องตลกเสมอ ถ้าสามารถเขียนการ์ตูนให้ขำกลิ้งได้

จะสามารถวาดแนวโชเน็นได้เปรียบมาก

- ตอนแรกๆให้ทำการ์ตูนเน้นแนวตลกก่อนจะดึงดูดเด็กได้มาก

ส่วนช่วงกลางๆและช่วงหลังๆสามารถใส่เรื่อง

ดราม่าที่เศร้าหรือเครียดได้ แต่ต้องไม่มากเกินไป และควรคั่น

สลับตอนกับเรื่องเบาๆ ตลกๆ เพื่อลดความเคีรยด

มีเด็กหลายคนที่ไม่สามารถทนอ่านต่อได้เพราะ เครียด หรือ

เรื่องเศร้าเกินไป ให้ระวังข้อนี้ด้วย

- การ์ตูนแนวนี้ถ้าส่วนผสมเรื่องออกมาดีจะเป็นที่นิยม

ทุกเพศทุกวัย เพราะอ่านง่าย เข้าใจง่าย ต้องจัดสัดส่วน

ดราม่าและความเพ้อฝันให้ได้อย่างแนบเนียบ จะเป็น

การ์ตูนที่เป็นกุศโลบายที่สอนให้คนเป็นคนดีอย่าง

สนุกสนาน

- อย่าใช้ข้อมูลในวัยเด็กของเราเพียงคนเดียว

ให้ใช้มุมมองของหลายๆคน อาจถามเพื่อนว่าวัยเด็ก

เค้าชอบอะไร

เพราะการจะทำการ์ตูนให้เป็นที่ชื่นชอบจะต้อง

มีความเป็นสากล คือ ใครๆก็สามารถรู้สึกถึงเรื่องนี้ได้

"อืมใช่ ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นแหละ" "อ๊ะ ตอนเด็กๆฉัน

ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน" "การ์ตูนนี้ทำให้ฝันฉันเป็นจริง"

- ลายเส้นของการ์ตูนมีผลต่อเด็กมาก ตัวละครที่ถูก

วาดขึ้นด้วยเส้นง่ายๆจะเป็นที่จดจำได้มากกว่าภาพ

เหมือนจริงที่มีรายละเอียดเยอะเกินความสามารถรับรู้

อันจำกัดของเด็ก จากทฤษฎีจิตวิทยา Gestalt เกี่ยวกับ

เรื่องของการรับรู้ ซึ่งแบ่งเป็นการแยกแยะว่าอันไหนคือ

ส่วนเด่น "figure" และ อันไหนคือพื้นหลัง "ground"

เด็กจะมีความสามารถในการรับรู้ที่จำกัดเนื่องจาก

ประสบการณ์ ส่งผลทำให้เด็กรับรู้ถึงรายละเอียดได้น้อย

กว่าผู้ใหญ่ และจดจำได้เพียงแต่โครงสร้างที่ไม่ซับซ้อน

มากนัก ดังนั้นการ์ตูนโชเน็นจะออกแบบให้ตัวเอกของ

เรื่องนั้นดูวาดง่ายและไปเน้นความสวยงามที่ฉากหลังแทน

เพราะการรับรู้ถึง "ground" จะส่งผลต่อ "figure"

โดยอัติโนมัตินี่จึงเป็นที่มาของการวาดฉากหลังที่สวยเกิน

ตัวละครของการ์ตูนบางเรื่อง

- ต้องคำนึงเสมอว่าโลกหมุนไปเรื่อยๆ สังคมในแต่ละวัย

เปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา สมัยก่อนเด็กๆอาจชอบ

ตัวเอกแนวนึง มาวันนี้อาจจะชอบอีกแนวนึงก็ได้

ควรหาข้อมูลจากเด็กในยุคปัจจุบันและเข้าใจความรู้สึก

ของพวกเขาอย่างถึงแก่นแท้ จะเข้าใจเพียงผิวเผินไม่ได้

เช่น ถ้าวาดการ์ตูนเด็กที่ชอบเกมออนไลน์ ก็ต้อง

เข้าใจเด็กที่เล่นเกมออนไลน์อย่างแท้จริง จะใช้ความรู้สึก

แบบผู้ใหญ่มองไม่ได้

- ควรใส่ตัวประกอบที่เป็นที่นิยมของกลุ่มผู้อ่านอื่นๆเข้าไป

ในท้องเรื่องด้วย เพื่อดึงกลุ่มคนอ่านให้ขยายกว้าง

ตลาดการ์ตูนโชเน็นสามารถขยายสู่ตลาดผู้ใหญ่ได้ถ้ามีสิ่ง

ที่พวกเขาถูกใจปนอยู่ในเรื่องอย่างลงตัว

เช่น การแอบเนียนใส่ตัวละคร "โมเอะ"(สาวน้อยน่ารักสุดขั้ว)

เข้าไปในเรื่องการ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชาย แม้ว่าเด็กๆจะ

ไม่ได้เอะใจหรือสนใจอะไรเป็นพิเศษ แต่กลุ่มผู้อ่านอื่นๆเช่น

กลุ่มผู้อ่านที่รักการ์ตูนสาวน้อย จะรู้สึกสนใจการ์ตูน

เรื่องๆนั้นมากขึ้น "อ๊ะ การ์ตูนเรื่องนี้เป็นพวกเดียวกับเราเลย"

"เราอ่านเรื่องนี้เพราะคนนี้น่ารักเนี่ยแหละ"

การ์ตูนเป็นศิลปะเชิงพาญชย์ ถ้าทำการบ้านเรื่องการตลาด

ได้ดี ผู้อ่านพอใจ การ์ตูนก็จะประสบความสำเร็จ

- ควรทำการ์ตูนแนวแอ็คชั่น ตลก ผจญภัย มีดราม่าได้เล็ก

น้อยแต่ไม่ควรเน้น ถ้าเป็นแฟนตาซีจะต้องเน้นการ

ผจญภัยโดยระวังเรื่องการใส่ดราม่ามากเกินไปอย่างถึง

ที่สุด มีการ์ตูนแฟนตาซีหลายเรื่องที่เริ่มเป็นที่น่าเบื่อหน่าย

เมื่อเข้าสู่ช่วงที่ดราม่าเกินพอดี ซึ่งมักจะเป็นช่วงกลางเรื่อง

ถ้าเขียนการ์ตูนแฟนตาซีสำหรับเด็กต้องระวังข้อนี้ให้

มากๆ และไม่ควรคิดทำการ์ตูนสอนเด็กดีโดยตรง

ควรใส่แทรกแบบเนียนๆโดยไม่ให้รู้ตัว

- การแต่งพล็อตให้แหวกแนวในกลุ่มเป้าหมายเด็ก

หัวใจสำคัญอยู่ที่ "สิ่งที่ท้องเรื่องทำกันอยู่เป็นประจำ"

เช่น การ์ตูนการต่อสู้พลังจิต ก็ให้ออกแบบการต่อสู้

พลังจิตที่แหวกแนว การ์ตูนเล่นการ์ด ก็ให้ออกแบบ

การต่อสู้การ์ดที่แหวกแนว ถ้าเป็นการ์ตูนสาวน้อยผู้พิทักษ์

ก็ให้ออกแบบการต่อสู้ของสาวน้อยที่แหวกแนว

ไม่จำเป็นต้องออกแบบใหม่ทั้งหมด แต่ต้องมีจุดเด่นที่

ทำให้เป็นที่จดจำและเป็นที่ชื่นชอบของเด็ก

(ขอเน้นว่าต้องออกแบบให้เป็นที่ชื่นชอบของเด็กด้วย)

1.2 กลุ่มวัยรุ่นชายหรือหญิงอายุระหว่าง 12 - 18 ปี

กลุ่มนี้ก็อ่านการ์ตูนโชเน็นหรือการ์ตูนเด็กผู้หญิงก็ได้เช่นกัน

แนวที่พวกเขาชื่นชอบเป็นพิเศษ แน่นอน

มันจะต้องเกี่ยวกับชีวิตวัยรุ่นที่พวกเขาได้ประสบอยู่

ทุกๆวัน การเรียนที่ยากเย็นหรือน่าเบื่อ เพื่อนที่เชื่อใจได้

ความรัก กีฬา นักเลง วัยรุ่นจะสนใจ "ความเป็นตนเอง"

พวกเขาจะชอบคิดเกี่ยวกับกับตนเองว่ามีความรู้สึก

อะไรบ้างต่อเรื่องต่างๆ พวกเขาจะชอบกังวลกับสิ่งที่

ขัดแย้งกับความรู้สึกระหว่างตนเองและผู้อื่น ดังนั้น

การ์ตูนวัยรุ่นจะมีเนื้อเรื่องที่ซับซ้อนและขัดแย้งกัน

ระหว่างความสัมพันธ์ในหมู่เพื่อน พ่อแม่ และอาจารย์

พวกเขาจะวาดฝันถึงความทรงจำที่แสนสนุกเพราะ

ยังติดกับความเป็นเด็ก แต่กระนั้นพวกเขาก็รับรู้ถึง

โลกแห่งความเป็นจริงมากกว่าเดิม ทำให้พวกเค้ามักมองโลก

ในมุมกลับ ต่อต้าน "ฉันน่าจะทำแบบนี้ได้ แต่สุดท้ายก็

ทำไม่ได้" "ฉันอยากจะทำให้ได้ แต่ก็มีอุปสรรคทำร้าย

จิตใจเสมอ ถึงอย่างไรฉันจะพยายามต่อไป" การ์ตูน

วัยรุ่นสำหรับผู้ชายอาจจะกล่าวถึงเรื่องกีฬา นักเลง

พวกเขาอาจมีความสนใจในการ์ตูนหุ่นยนต์ซึ่งเป็น

symbolic(สัญลักษณ์)ถึงพลังอำนาจที่พวกเขาต้องการ

จะไขว่คว้า หรือการ์ตูนสาวน้อยซึ่งเป็น symbolic

ทางเพศที่พวกเขาสนใจแต่ยังขาดประสบการณ์ในชีวิตจริง

กลุ่มผู้อ่านวัยรุ่นจะสนใจ "ความรู้สึก" เช่น ความรู้สึกสะใจ

บ้าคลั่ง โรแมนติก ความรู้สึกที่ประสบในโศกนาฎกรรม

ชะตากรรมอะไรสักอย่าง การ์ตูนวัยรุ่นจะถ่ายทอดดราม่า

ในลักษณะที่ซับซ้อนหรือเป็นนามธรรมได้มากกว่าการ์ตูน

สำหรับเด็ก อาจมีการหยิบยกปรัชญาที่เข้าใจได้ไม่ยากเกินไป

มาเล่าเรื่อง เช่น การทำวันนี้ให้ดีที่สุด ความกตัญญูเป็นลักษณะ

ของคนดี โลกนี้ไม่มีสิ่งใดได้มาง่ายๆ แต่ปรัชญา

ที่นำมาเล่าจะต้องอยู่ในความสนใจของวัยรุ่นในยุคปัจจุบัน

ตัวเอกของเรื่องควรเป็นวัยรุ่น เพราะผู้อ่านเป็นวัยรุ่นที่พยายาม

จะตอบคำถามกับความรู้สึกตนเองเสมอ เช่น

"ถ้าเราเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างเรารู้สึกอย่างไร ทำอย่างไร"

วัยรุ่นเป็นวัยที่ชอบเลียนแบบ ชอบหาเอกลักษณ์

สนใจความรุนแรง และ เพศตรงข้าม แฟชั่นของตัวละครใน

เรื่องจะต้องถูกออกแบบมาให้ถูกใจพวกเขา ถ้าทำให้

กลุ่มผู้อ่านวัยรุ่นบอกได้ว่า "เท่ห์สุดๆ" หรือ "น่ารักโคตรๆ"

การ์ตูนนั้นจะเป็นที่น่าสนใจทันที และอาจถูกนำไป

คอสเพลย์(แต่งตัวตามตัวละคร) ดังนั้นการวาดการ์ตูนเพื่อ

ตอบสนองกลุ่มวัยรุ่นควรจะต้องมีความรู้เรื่อง

แฟชั่นพอตัวเลยทีเดียว ถ้าไม่มีความสามารถทางแฟชั่นมาก

พอก็สามารถใช้วิธีการหาข้อมูลที่มีอยู่จริงก็ได้

- การ์ตูนวัยรุ่นจะหยิบประเด็นที่ใกล้เคียงกับการ์ตูนเด็ก

เพราะยังเป็นวัยเรียนมีความฝันมากมาย เราจะเห็นว่า

เด็กวัยรุ่นก็อ่านการ์ตูนโชเน็นหรือการ์ตูนเด็กผู้หญิงเช่นกัน

- เหมือนการ์ตูนเด็ก ถ้าเขียนตลกได้ จะได้เปรียบมาก

ทำให้อ่านง่าย

- เป็นช่วงกลุ่มอายุที่มักตื่นเต้นกับของที่น่าตื่นตาตื่นใจ

(อลังการ) หรืองดงาม ถ้าลายเส้นสวยจะดึงดูดมากเช่นกัน

เป็นช่วงอายุที่เด็กหลายคนอาจซื้อเพียงเพราะวาดสวยเลย

ก็ว่าได้ แต่อย่างไรก็ตามเนื้อเรื่องที่ถูกออกแบบให้ถูกใจ

จะทำให้การ์ตูนนั้นขยายวงกว้างได้มากกว่า เพราะมี

หลายคนโดยเฉพาะเด็กผู้ชาย ที่ชอบอ่านการ์ตูนที่เขียน

ได้มันส์สะใจ โดยไม่ใส่ใจกับเรื่องลายเส้นเลยทีเดียว

เพราะฉะนั้นเนื้อเรื่องดีย่อมมาก่อน

- สามารถเขียนมุมมองผู้ใหญ่ให้ค้านกับมุมมองของ

ตัวเอกที่เป็นวัยรุ่นได้ เนื้อเรื่องจะกลายเป็นความขัดแย้ง

สะท้อนปัญหาในใจของวัยรุ่นได้ดี

- การแต่งพล็อตให้แหวกแนวในกลุ่มเป้าหมายวัยรุ่น

หัวใจสำคัญอยู่ที่ "ความแหวกแนวของคาแร็กเตอร์"

เพราะการ์ตูนวัยรุ่นจะต้องถ่ายทอด"ความรู้สึก"

อย่างมาก ตัวที่แหวกแนวไม่จำเป็นต้องเป็นตัวเอก

แต่อย่างน้อยควรเป็นตัวละครควรที่มีความสำคัญ

กับเรื่องนั้นๆ "ฉันชอบคนแบบนี้จัง เท่ห์ดี แปลกดี"

สำหรับการ์ตูนวัยรุ่นนั้นอาจเรียกได้ว่าออกแบบ

ตัวละครเก่งมีชัยไปกว่าครึ่งเลยก็ได้ แต่อย่างไรก็

ตามก็ต้องอยู่พื้นฐานของเนื้อเรื่องที่วัยรุ่นสนใจ

- ถ้าใช้เนื้อเรื่องสูตรสำเร็จ วัยรุ่นอาจมีแนวโน้มที่

จะต่อต้านได้มากกว่าการ์ตูนเด็ก จำไว้ว่าการออกแบบ

การ์ตูนวัยรุ่นก็เหมือนกับการปั้นดาราเลยทีเดียว

ถ้าออกมาซ้ำๆคล้ายๆกันเป็นสูตรสำเร็จก็จะเบื่อหน่าย

ต้องออกแบบให้นำแฟชั่นเนื้อเรื่องในตอนนั้น

โดยการผสานกันระหว่างสิ่งยอดนิยมที่มีอยู่เดิม

และสิ่งแปลกใหม่ ยกตัวอย่างเช่น การนำเรื่อง

สาวชุดเมดมารวมกับการต่อสู้ชิงความเป็นหนึ่งใน

ร้านอาหารอีสาน

- ข้อควรระวัง ความแหวกแนวที่นำมาใช้ควรจะต้อง

" Cool !! " คือ เจ๋ง โดน ใช่เลย

1.3 กลุ่มผู้ใหญ่ชายหรือหญิงอายุ 18 +

พอพูดถึงการ์ตูนผู้ใหญ่ก็จะนึกถึงอะไรที่ติดเรทกันล่ะสิ

ก่อนอื่นต้องถามเลยการ์ตูนเรท X (18 +) คือ การ์ตูนโป๊

ใช่หรือไม่

คำตอบคือ ไม่ใช่

การ์ตูนผู้ใหญ่เป็นการ์ตูนที่มีเนื้อเรื่องที่อ้างอิงมาจาก

ความเป็นจริงของโลกนี้ซึ่งเรื่องเกี่ยวกับความรุนแรง

สงคราม การเมือง ปัญหาสังคม และเรื่องเพศ

เป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่ประสบอยู่กับตัวอยู่เสมอในโลกแห่ง

ความเป็นจริง พวกเค้าจะต้องการ "ดราม่า" หรือ

ต้องการหาคำตอบของการมีชีวิตอยู่ กลุ่มผู้อ่านผู้ใหญ่

จะชื่นชอบการ์ตูนที่มีความสมจริงทางดราม่าอย่างมาก

รวมทั้งชื่นชอบการ์ตุนที่ให้ข้อมูลเรื่องที่

พวกเค้าสนใจได้อย่างสมจริง เช่น การ์ตูนสงคราม

เวียดนาม พวกเขาจะชอบมากถ้าการ์ตูนนั้นถ่ายทอด

ความรู้สึก ความคิด และเนื้อหาสงครามได้อย่าง

สมจริงสมจัง ผู้เขียนการ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่จะต้อง

ทำการบ้านเรื่องข้อมูลอย่างมาก ซึ่งถ้าผู้เขียนเขียน

เกี่ยวกับประสบการณ์ที่ตนเองมีความถนัดและเชี่ยว

ชาญก็จะสามารถเขียนออกมาได้ดีเช่นผู้เขียนที่จบ

คณะแพทย์และเป็นหมอก็จะสามารถเขียนการ์ตูน

เกี่ยวกับหมอได้ลึกซึ้งกว่าคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์เลย

กลุ่มผู้อ่านผู้ใหญ่จะต้องการการ์ตูนที่มีสาระเสมอ

อย่างน้อยก็สาระทางปรัชญาของการมีชีวิตอยู่

พวกเขาจะถามตัวเองก่อนจะเลือกซื้อการ์ตูนเสมอว่า

"อ่านแล้วได้อะไร" อาจจะเป็นเรื่องข้อคิดของการ

ดำรงชีวิต ตลอดจนความรู้เฉพาะทาง เช่น คนที่

ต้องการข้อมูลเกี่ยวกับการเล่นดนตรีตามความเป็นจริง

ก็จะเลือกซื้อการ์ตูนดนตรีที่มีความสมจริง

การ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่อาจจะมีเรื่องเพ้อฝันบ้าง

แต่เรื่องเพ้อฝันเหล่าน้นจะถูกวางอยู่บนรากฐานของ

ปรัชญาที่อ้างอิงจากชีวิตจริง มีการเสียดสีสังคมจริง

ผ่านทาง symbolic ต่างๆ เช่น การ์ตูนเกี่ยวกับการ

ผจญภัยด้วยรถไฟไปยังดาวต่างๆในจักรวาล

รถไฟจะเป็นสัญลักษณ์เกี่ยวกับเส้นทางของชีวิตที่

เราได้เดินทางไปพบเรื่องราวต่างๆ การแทน

สัญลักษณ์เหล่านี้จะต้องใช้ความชำนาญและความ

แม่นยำอย่างมาก ต้องระวังว่าจะใช้สัญลักษณ์ที่ขัด

กับความหมายที่จะสื่อ หรือสัญลักษณ์นั้นอาจจะแสดง

ความหมายที่ตรงเกินไปจนดูจับทางได้ ตัวอย่างการ

ใช้สัญลักษณ์ที่ขัดกันได้แก่การตั้งใจจะใช้สัญลักษณ์

แทนความอิสระแต่กลับใช้สัญลักษณ์รองเท้า(ผูกพัน)

ส่วนตัวอย่างการใช้สัญลักษณ์ที่ตรงเกินไปได้แก่

ตั้งใจว่าจะใช้สัญลักษณ์แทนความเป็นไทยก็ใช้ลายไทย

หากคิดจะประสบความสำเร็จในการวาดการ์ตูนใน

กลุ่มเป้าหมายผู้ใหญ่นี้จะมีสิ่งที่ต้องคำนึงมาก

อาจเรียกได้ว่าเป็นการ์ตูนที่จะต้องออกแบบเรื่อง

ให้ได้รับการยอมรับเทียบเท่าภาพยนตร์เลยทีเดียว

- สิ่งที่ต้องคำนึง กลุ่มผู้ใหญ่ในสังคมไทยหลากหลายมาก

โดยเฉพาะกลุ่มที่อายุ 30 ขึ้นไปจะอ่านการ์ตูนน้อย

กว่ากลุ่มเป้าหมายอื่นมาก อาจบอกได้ว่าในสภาพปัจจุบัน

นี้หากต้องการเขียนการ์ตูนเรื่องให้กลุ่มผู้ใหญ่

โดยเฉพาะจะเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้เลยทีเดียว

เว้นแต่จะทำการ์ตูนที่เด็กอ่านได้ผู้ใหญ่อ่านได้ แต่นั่น

ก็จะเป็นการดึงกลุ่มตลาดเด็กมาช่วย ซึ่งเห็นว่าถ้าเช่นนั้น

ก็ควรจะเลือกทำตลาดเด็กและวัยรุ่นไปเลยจะดีกว่า

กลุ่มผู้อ่านผู้ใหญ่อายุ 30 ขึ้นไปมักจะชอบการ์ตูนตลก

ที่เป็นแก๊กสั้นๆอย่างที่เราเห็นได้ในหนังสือพิมพ์ หรือ

ขายหัวเราะ มากกว่าการ์ตูนไสตล์ "มังกะ" นอกจากนี้

พวกเขายังมักมองภาพการ์ตูนญี่ปุ่นในแง่ลบอีกด้วย

การทำการ์ตูนผู้ใหญ่โดยเฉพาะจึงยังไม่เป็นที่นิยมใน

ปัจจุบันนัก แต่อาจจะจับตลาดอายุ 18 - 30 ปีได้บ้าง

ซึ่งพวกเขาจะเป็นผู้ใหญ่ตอนต้นที่ชอบทั้งการ์ตูนวัยรุ่น

และการ์ตูนผู้ใหญ่เลยทีเดียว

- กลุ่มผู้ใหญ่อายุ 18 - 30 ปี พวกเขาจะยังสนใจ

หลายๆเรื่องที่เด็กวัยรุ่นสนใจ แต่ก็สนใจ "ปรัชญา"ชีวิต

และ "ความรู้" เพิ่มเติมมากขึ้น บางครั้งผู้เขียนการ์ตูน

วัยรุ่นและเด็กที่เป็นผู้เขียนที่ฉลาด จะแอบแฝงปรัชญา

และสัญลักษณ์ทางปรัชญาไว้ตามท้องเรื่องที่สามารถ

เทียบเคียงได้กับชีวิตจริงอยู่แล้ว ทำให้การ์ตูนนั้นๆ

มีความเป็น"สากล" คือทุกเพศทุกวัยสามารถสนุกได้

และสามารถมองต่างมุมกัน การ์ตูนเรื่องเดียวกัน

เด็กมองตัวเอกอย่างหนึ่ง วัยรุ่นมองอีกอย่างหนึ่ง

ผู้ใหญ่ก็จะมองอีกอย่างหนึ่งเช่นกัน การ์ตูนใน

ลักษณะนี้จะต้องมีการวางแผนและใช้ข้อมูลอย่าง

รอบคอบโดยไม่ลืมที่จะใส่ความเบาสมองลงไป

จัดเป็นการ์ตูนที่อาศัยศาสตร์และศิลป์อย่างมี

ความชำนาญ โดยมากถ้าการ์ตูนประสบความสำเร็จ

ก็อาจกลายเป็นการ์ตูนคลาสสิคอมตะได้เลยทีเดียว

- กลุ่มผู้ใหญ่จะลดความสนใจเกี่ยวกับภาพลง

ซึ่งอาจจะขอเพียงอ่านรู้เรื่อง เข้าใจง่าย ก็เป็นได้

หรือจะเป็นการ์ตูนที่วาดอย่างสมจริงสวยงามก็

ไม่เกี่ยงเช่นกัน พวกเขาสนใจว่า "เค้าจะได้อะไร"

จากการ์ตูนเรื่องนั้นมากกว่า อย่างไรก็ตามเราก็

ควรทำงานภาพให้มีคุณภาพตามไสตล์เรา

- การ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่ไม่จำเป็นต้องโป๊

แต่ถ้าโป๊ก็ควรโป๊อย่างมีศิลปะและงดงามทางที่ดี

ผู้เขียนที่ขาดประสบการณ์เรื่องเพศแต่ต้องการ

เขียนการฺ์ตูนกลุ่มเป้าหมายผู้ใหญ่จะทำได้ไม่ดี

เท่าที่ควร เพราะความคิดในมุมมองของคนที่

ขาดประสบการณ์กับคนที่ผ่านประสบการณ์

มาแล้วนั้นค่อนข้างต่างกันเลยทีเดียว

หากเขียนเรื่องเพศด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์

จะทำให้สื่อออกมาขาดความสมจริง

- การเขียนเล่าประวัติชีวิตของวงการใดวงการหนึ่ง

ซึ่งอ้างอิงจากความเป็นจริง เป็นการออกแบบเรื่อง

สำหรับกลุ่มผู้อ่านผู้ใหญ่เป็นทางเลือกที่ดีมาก เช่น

ชีวิตของนักกีฬาวอลเลย์บอล

- การเขียนการ์ตูนสำหรับกลุ่มเป้าหมายผู้ใหญ่

ในประเทศไทยจะประสบความสำเร็จได้เป็น

อย่างดีหากมีการแทรกวัฒนธรรมและชีวิตความ

เป็นอยู่ไทยอย่างสมจริง และออกแบบได้ลงตัว

การเล่าเรื่องทางวัฒนธรรมควรออกหาข้อมูล

อย่างจริงจัง ไม่ควรนึกเอาเอง เพราะอาจถูกกลุ่ม

ผู้อ่านต่อต้านหากเราให้ข้อมูลที่ผิดจากความจริงนั้นๆ

เช่น หากเขียนเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม

ชาวเขาเผ่าลีซอก็ควรหาข้อมูลเกี่ยวกับเผ่าลีซอ

อย่างละเอียดถี่ถ้วนมิให้เกิดความผิดพลาด

มิเช่นนั้นอาจถูกกลุ่มผู้อ่านจากเผ่าลีซอเรียกร้อง

ให้หยุดตีพิมพ์เนื่องจากให้ข้อมูลที่มีผลเสียหาย

ต่อภาพลักษณ์วัฒนธรรมของเขา

การเขียนการ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่จะต้องระวังเรื่องนี้ให้ดี

หากไม่มั่นใจในข้อมูลควรเลี่ยงการเขียนเกี่ยวกับ

เรื่องนั้นหรือนำไปดัดแปลงให้เป็นแฟนตาซี อย่างไร

ก็ตามอย่าลืมว่าการ์ตูนผู้ใหญ่จะเน้นข้อคิดและ

ปรัชญา

- นอกจากนี้ปรัชญาที่ใช้ควรมีความซับซ้อนมากขึ้นกว่า

การ์ตูนสำหรับวัยรุ่นและเด็ก ตัวอย่างเช่น การ์ตูนเด็ก

อาจใช้ปรัชญา "ทำดีย่อมได้ดี" การ์ตูนวัยรุ่นอาจใช้

ปรัชญา "ความพยายามอยู่ที่ไหนความ

สำเร็จอยู่ที่นั่น" และ การ์ตูนผู้ใหญ่อาจใช้ปรัชญา

"พระเจ้าคือผู้สร้างและทำลายซึ่งพระเจ้าก็คือ

มนุษย์นั่นเอง"

- การแต่งพล็อตให้แหวกแนวในกลุ่มเป้าหมายผู้ใหญ่

หัวใจสำคัญอยู่ที่ "ข้อคิด ปรัชญา และความรู้"

ผู้ใหญ่มีการรับรู้ที่มากกว่าเด็กเนื่องจาก

ประสบการณ์ชีวิต พวกเขาจึงต้องการสิ่งที่เยียวยา

หัวใจจากการความเหนื่อยล้าในต่อสู้และมีชีวิตอยู่

ในสังคม ซึ่งข้อคิด ปรัชญา ความรู้ที่ได้จากการ์ตูน

นั้นจะต้องมีความสมจริงสามารถนำไปใช้

หรือเทียบเคียงกับความเป็นจริงได้ พวกเขาต้องการ

การ์ตูนที่มี symbolic แทนชีวิตจริงในเนื้อเรื่อง

เช่น อัศวินที่ยอมขายทุกสิ่งให้กับปิศาจเพื่อความฝัน

ของตนเองโดยคิดว่าเพื่อนๆจะยอมมอบชีวิตให้เ

พราะเห็นว่าความฝันของอัศวินคนนั้นสำคัญที่สุด

อาจเทียบได้กับความทะเยอทะยาน

ที่แสนเศร้าของระบบการเมืองในปัจจุบัน

การแหวกแนวด้วยข้อคิด ปรัชญา และความรู้ ก็คือการ

จับประเด็นทางสังคมที่อาจถูกลืม หรือยังไม่มีใครเคยเล่า

มาใช้ เช่น อาจเขียนการ์ตูนเกี่ยวกับ

เหตุการณ์ทางภัยพิบัติธรรมชาติในประเทศไทย

จะเห็นว่าความต้องการของกลุ่มผู้อ่านทั้ง 3 วัย เด็ก

วัยรุ่น ผู้ใหญ่ จะมีความแตกต่างกัน ผู้เขียนการ์ตูน

ที่มีความชำนาญอาจสามารถทำให้การ์ตูนของตน

เป็นที่ชื่นชอบของทั้ง 3 วัยซึ่งจะทำให้มีฐานผู้อ่าน

ที่กว้างขวางมาก การออกแบบเรื่องจะต้องคำนึงว่า

นิตยสารของการ์ตูนที่เราลงนั้นมีกลุ่มเป้าหมายใด

ซึ่งหากตัวนิตยสารนั้นขาดความชัดเจนแล้ว ให้เลือก

เขียนการ์ตูนสำหรับเด็กหรือวัยรุ่นที่ไม่ต้องเน้น

ดราม่ามากเกินไปจะลดความเสี่ยงที่ผู้อ่านจะเบื่อได้

มากที่สุด หากผู้เขียนมีความมั่นใจในแนวการ์ตูน

สำหรับผู้ใหญ่ ควรออกรวมเล่มเดี่ยวจะดีกว่าลง

นิตยสารการ์ตูนเนื่องจากกลุ่มผู้อ่านนิตยสารการ์ตูน

มักจะเป็นเด็กกับวัยรุ่นที่เปี่ยมไปด้วยความฝันมากกว่า

ผู้ที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการวางแผนดูแลโปรเจ็คของ

การ์ตูนจะต้องทำการวิเคราะห์ตลาดตามอายุอย่าง

ระมัดระวังและรอบคอบ ไม่ควรทึกทักเอาเอง

ควรสำรวจกระแสนิยมของวัยนั้นๆอย่างจริงจัง

และวางแผนเรื่องให้อยู่ภายใต้กรอบของอายุผู้อ่านนั้น

ให้ดูแลและตักเตือนผู้เขียนการ์ตูนเมื่อ

ผู้เขียนลืมตัวเรื่องคอนเซปต์เรื่องและพยายามจะ

ใส่ดราม่ามากเกินพอดี คือ เขียนแบบอารมณ์พา

ไปแล้วกู่ไม่กลับนั่นเอง